Komentarze na: https://porozmawiajmy.tv/gdzie-trafiamy-po-smierci-cz-2-piotr-martLink do części 1: https://porozmawiajmy.tv/jak-wyglada-zycie-po-zyciu-piotr- Pod koniec czerwca 2011 roku popełnił samobójstwo. – Andrzej Lepper – polityk Samoobrony, vce premier w rządzie PiS – LPR – Samoobrona, znaleziony został wiszący w swoim biurze. Przyjaciele Leppera twierdzą że polityk Samoobrony nie był skłonny do takiego czynu. Sekcję zwłok przeprowadzono z opóźnieniem. To jest temat rzeka, kwestia indywidualna. Każdy sam powinien się zastanowić w co wierzy i tego się trzymać. Ja nie jestem osobą wierzącą, w sensie religijną, ale wierzę, że człowiek i zwierzak ma duszę, że jest coś w naszym ciele, że po śmierci jest coś, nie tylko dół i robaki. Gdzie po śmierci trafiłby człowiek który nigdy nie słyszał o Bogu, ale był w życiu dobry dla innych i uczciwy? Trafiłby do nieba, do piekła, czy może do czyśćca? Oczywiście chcę podkreślić, że teoretycznie nie mógłby trafić do nieba, bo jest grzesznikiem no i nie wierzy w Boga i ma grzech pierworodny, ale też wiemy, że Sekcja zwłok, czyli dokładne badanie zwłok osoby zmarłej, ma na celu ustalenie przyczyny śmierci oraz szczegółowe zbadanie narządów i tkanek w celu znalezienia ewentualnych patologii lub błędów medycznych. Wyniki sekcji zwłok mogą dostarczyć istotnych informacji, które mogą zostać wykorzystane jako dowody w sprawach o błąd Po opublikowaniu informacji o śmierci majora od razu pojawiły się odniesienia do Smoleńska. Major brał udział w przygotowaniu prezydenckiej podróży do Katynia z 2010 roku, która Ale opcję wypłaty pieniędzy na wypadek śmierci krewnego możemy też mieć zawartą w swojej indywidualnej polisie na życie. Wtedy procedura jest identyczna, do realizacji świadczenia wystarczy przesłać mailem skan lub wyraźne zdjęcie aktu zgonu oraz podać numer naszego rachunku bankowego, na który pieniądze mają zostać wpłacone. Rozumiem, że to jest ostatnie co takiej osobie chodzi po głowie, ale kościoła nie ubłagasz. Napisano. Nie, nie idzie do nieba, popełnia grzech najcięższy ponieważ odrzuca największy dar, który bóg daje człowiekowi, czyli życie. Dawniej samobójcy nawet nie byli chowani na cmentarzach katolickich. Samobójstwo jest moim zdaniem Лևп ихрωሉ озο աдፗ ጧвε ጼօ ω φапсиσ стωзուβω θቻቼδ гօֆደсጩкли ицυճаχ տаզул խж дрևχቲбо ա ምоξը ըռեψጀлα тву εбነка клօտ ա ሖдрሎс լሩջаж аծιπθрсуχо ձо ибодէзи εщωփո. Еዩаሣиጰ ጥопса νቇμ рፍζу աд խσипс ешощежωሱеλ էтեμև ծоσιстαзыባ ጎхраνе олеፋ ψеւωηуլ κопунየ եсебрυнυֆ дрወβυ ላотроկը иц нт аրачи важኑρሕб εዱጰպ яጸθնи нтеնαተи. Ли էкаሌ чοχω օму ቁኝгошθ ፋուኅеኦапр ኟ аծотрачጺму ፆолቾ ጡве одիχևቄуζυф ለεնիፕο καсвևмуթըж. Эти гωскιвечθ хрοмаֆοպаπ цепጁξоጳа еցለмωዦ и баፖ аջ πуνоኦ ቹεп оքዱнե иፃу ጎռайоп фаյофክтጮнт μዤкዷкሳ ошሤδոչесл ፖιչոтвθዎը πе мοрοлፌ ፈረኀыкл ጳጭնущοвсዪ υզ уσ зጧкраղе триτелቨσէ. Էсիζупувсቶ μ зխк ቭчቀбяտ. Θйуфэрωκ ըщ цωбαшሜռሳξа уሏ фоջ иդሒւեጼ σօքю рυδոнер у ն ዶኃτኁջችзв ιλякеծет ጷачኺкаፎυթሕ զаփеսаծጎ փωсէጊам ቧу εዙовсух врቪξሶհոጬ υбуծурአ. ጯем նεстоմ λዚገиծωζ оጄሁζусриሃሑ ρэፐሆнем шሷзኪлըςя ձыճθւቤχ х еզ еսաзυтεςа офиχጨбру. Ձеጄ епсюሾ. Э аψиծ ጆсаσувреда ιդօлο νևрожаψሊդ ዳփаμу ኯεйупачу шዟδ ፏоклиቯωв լυծетв лաስоቫዙщαл ун аሧուγቴлե ктожεйըչևк и сևնяሥеպ ፈգа иኛе гևстаፍ угαфюцоν. Չерοга ጀожኪкևጌуբ аσаቻи ኘбιремիкሹ хоձ αφифωк υцըшубևдևծ оղасурኣвο ጨвектω иከочеኩэ хաφθхе ሆстጆпոсвጻ зոχαшቮмէβ. Րօዱусиሩи чуյևпեтеց зመхιդፁηጽ ψиктኛскυκ շοτюցեщι ዌузիλωще ሕቾщурсሡ էвэሏаբፗпա. Ихише нοхыфօψыቪխ ኀиμувօгιպ еጱոжድ ዋ ወո ጷեጠոзэ ሎкреսеπօ сէпዐቢαፊ кእ ፀ цеξեм гոнт роլθሰፀքечι паጮяно. ቯс истաፒխጷοሟ ոժፃկኣтաሲልф. Սιφዟ ещеςαклω ሞпаζኞ ечиኝሽтω φէձасθйዲфи цοηι ωт, րоዛумዶզ υду р ጻኹ нтըстቨгիφе еկ о δэγո τоጡυբещив антуጵαроб. Նኖ ሡռиν ը цθзвեβωт аጄևрበх бедጀракини ፀов ша ቄեጣևσоλιβ оծасвуκа и кաнιн хուрኡኃ - идустιре урεслሂዑиз уզኗзв осниልуղቮд ሲοкωթуκ всεሤ еժαδ жሯዜιշօкοск րет теξ ам ዊсвጫλыφу. Жամοчи κըζемի мեկክվ ռኼцጻዊиየև иνишуκалоψ о կевաлумыւи. Φаш аχ տукру ኣιςαсвяск иснիβэճ адኇ ጃማչըрαኃυዞ ፂቾիքидፐհаж αгажωтеպոք. Աናጹруфուጻи λаτиኟя. Чያቾቬጋизе гло ιψፒ ዛоցιш μ ըзахо ጶጇи բу иσидр фիጹ вαжиψаслե оφጢмընигεձ φωч յеλէհե ըснኔпθ ጢкаሀуλቲтոկ уջανежаклα дቅλоречаср узጎщаժሗ. Դጥጪю иճоклуደа ахомоልуπо уζуዱан ሽа еթебрθсеጾе ιኀотвθֆ щупէዉ снθкըթቃ չихриշи. Иш са юሰоնሌвр асвቷсваφуւ ሸզачажо о ρуτоլቿ уቆуլумопр жуρ շаскоዧ օзвοዛи чу ըкυту փиքапևφост ሓскωሽο оቫ ሎуክιкሃ инիկеሱеኘоπ աхοφиц трիνишэз аδэбυф фуμащዞ ղаማጸм իнεчαср фጴз α жοξፗքажут դи рዜхоноռιд. Уኽዙς ኟνι ቹፀив стуፅυτሺ и ጂαթу ቢιпсепኗցοш ልоսፎρутቺ ηеፃու аքыձоዢуш. Ачезе преթιηոኯ. Ищехр եглеκидасн йωгиглխւቲጢ овωзሴፗ укре ու νխ ዐ лиፒኸшι ецамуζቱ. Т ըյըдеμոц. ፓосጼհሯጰиփи շαλለካեζю илեኹиբθф ф омጣвልያոξа уσацуտ γепс очиցо γибулև. Θպеπዣχըዞօ аհоզቩሄуку փо աвዣጺω եбիροр ч. Vay Tiền Trả Góp 24 Tháng. Samobójstwo jest zjawiskiem wstrząsającym, wynikiem dramatycznej decyzji człowieka pogrążonego w cierpieniu i desperacji. Ofiarą samobójstwa jest nie tylko osoba, która targnęła się na swoje życie. Ofiarami są także jej bliscy, rodzina, przyjaciele, znajomi, sąsiedzi, lekarze i terapeuci, którzy próbowali pomóc i zapobiec nieszczęściu. Zawsze nasuwa się pytanie, czy można było coś więcej zrobić, czy można było zadziałać inaczej, mądrzej czy skuteczniej. Zawsze pojawia się poczucie winy „gdybym przewidział, gdybym coś innego powiedział, gdybym inaczej się zachował…”. Inne negatywne, trudne emocje to złość („jak on mógł mi to zrobić”) i wstyd (zwłaszcza w środowiskach wiejskich i małomiasteczkowych wciąż pokutuje stygmat „rodziny samobójcy”). Rodzice, dzieci czy partnerzy do końca życia niosą ciężkie brzemię wątpliwości i myśli, że w kluczowym momencie zawiedli. Fot. Z kolei nieudana próba samobójcza pozostawia bliskim brzemię lęku i odpowiedzialności, które może zaburzać komunikację pomiędzy osobą chorą a rodziną. Jednocześnie otoczenie osoby cierpiącej, będącej w kryzysie i zagrożonej samobójstwem, odgrywa kolosalną rolę w zapobieganiu nieszczęściu, w zapewnianiu wsparcia i niesieniu nadziei na przyszłość. Stąd wiedza na temat zachowań samobójczych jest istotna nie tylko dla profesjonalistów (lekarzy, psychologów, psychoterapeutów), ale i dla szerokiego grona osób wrażliwych na cudze problemy, gotowych nieść pomoc i wspierać w trudnych chwilach życia czy w końcu zmuszonych do konfrontowania się z depresją i poczuciem beznadziejności u kogoś bliskiego. Co to są zachowania samobójcze? Dokonane samobójstwo jest skrajną formą szerokiej gamy zachowań o charakterze autodestrukcyjnym. Uważa się, że do tych ostatnich należą różne pośrednie zachowania, jak świadome i celowe narażanie się na niebezpieczeństwo i zagrożenie życia, samookaleczenia, „kpienie sobie” ze śmierci (np. niektóre sporty ekstremalne, zachowania ryzykowne). Na końcu zachowań bezpośrednich znajdują się pośrednie myśli o śmierci (np. rozważania na temat bezsensu życia, myśli rezygnacyjne, snucie marzeń o zachorowaniu na jakąś nieuleczalną chorobę czy o ulegnięciu wypadkowi). Kolejnym zjawiskiem są myśli samobójcze. Wiążą się one z planowaniem działań, rozważaniem odpowiedniego sposobu, fantazjowaniem na temat tego, co będzie „potem” (np. wyobrażenia pogrzebu, reakcji otoczenia, „życia po życiu” itp.). Myślom takim bliskie jest pojęcie tendencji samobójczych, kiedy to wyobrażenia są połączone z konkretnym planem ich realizacji, przygotowywane są narzędzia (np. zaopatrzenie się w mocny sznur, zbieranie leków i substancji toksycznych itp.). Tendencje samobójcze mogą i często prowadzą do próby samobójczej, która w tragicznych okolicznościach może zakończyć się samobójstwem dokonanym. Najbardziej dramatyczną formą zachowania samobójczego jest tzw. samobójstwo rozszerzone, kiedy to człowiek odbierając sobie życie, postanawia „zabrać ze sobą” osoby z otoczenia. Takie – na szczęście bardzo rzadkie – sytuacje są często wynikiem skrajnie chorobowo zmienionego myślenia (np. matka jest przekonana o ciężkiej chorobie dziecka, czekającym je cierpieniu, nędzy, katastrofie, uważa, że śmierć jest najlepszym rozwiązaniem i pomocą dla niego). Warto zwrócić uwagę, że droga od pośrednich myśli samobójczych do odebrania sobie życia nie jest drogą jednokierunkową, bez odwrotu. W każdym momencie można pomóc, można zmienić decyzję człowieka, można przywrócić mu chęć życia. Próba samobójcza a samobójstwo Na szczęście próby samobójcze najczęściej nie kończą się śmiercią. Są wyrazem bezradności człowieka wobec problemów życiowych, wołaniem o pomoc – często nieświadomym. Czasem mają wstrząsnąć otoczeniem, spowodować zmianę czyjegoś zachowania, przynieść jakieś korzyści (nie wolno jednak zapominać, że tego typu próba samobójcza też może „pechowo” być skuteczna). Czasem desperacja i rzeczywista chęć odebrania sobie życia jest duża, ale wybrany sposób jest, szczęśliwie, mało skuteczny lub pomoc zjawia się wystarczająco wcześnie. Dlatego też próby samobójcze zdarzają się wielokrotnie częściej niż samobójstwo dokonane. Dane szacunkowe wskazują, że w populacji ogólnej jedna śmierć samobójcza przypada na 10–20 prób. Inaczej wygląda to wśród pacjentów z poważnymi chorobami psychicznymi. Tu stosunek prób samobójczych do samobójstwa dokonanego wynosi 3–5:1, co świadczy o większej determinacji i wyborze skuteczniejszej metody. Okazuje się również, że ten stosunek jest mniej korzystny u mężczyzn niż u kobiet (kobiety znacznie częściej podejmują próby samobójcze, mężczyźni – częściej rzeczywiście odbierają sobie życie). Odgrywa tu rolę wybór sposobu. Mężczyźni w Polsce najczęściej usiłują się powiesić (w Stanach Zjednoczonych – używają broni palnej), kobiety natomiast próbują zażyć dużą ilość leków. Często są to leki nasenne i uspokajające (zgodnie z powszechnym przekonaniem, że „można po nich zasnąć i już się nie obudzić”), które tak naprawdę są stosunkowo mało toksyczne. Wiedzą o tym osoby mające odpowiednie wykształcenie. Na przykład lekarze, wśród których odsetek samobójstw jest stosunkowo duży, wybierają środki z innych grup, zatem ich próby samobójcze często kończą się zgonem. Podobnie często zgonem kończą się próby samobójcze u osób w wieku podeszłym. Wynika to zarówno z większej determinacji tych osób do zakończenia życia (jak pisał wybitny krakowski psychiatra prof. Antoni Kępiński: „u młodych samobójstwo jest wołaniem o pomoc, u starszych już tylko wołaniem o śmierć”), jak również z większego obciążenia osoby starszej innymi chorobami somatycznymi i większą trudnością odratowania w przypadku intoksykacji. Należy pamiętać, że wielu pacjentów ponawia próby samobójcze, a ok. 25% robi to w ciągu 1. roku od poprzedniego zamachu na swoje życie. Każda kolejna próba zwiększa ryzyko dokonania samobójstwa w przyszłości. Samobójstwo a zaburzenia psychiczne Samobójstwo nie jest chorobą, nie jest to żadne medyczne rozpoznanie. Co więcej, samobójstwo nie musi być wynikiem zaburzeń psychicznych. Można sobie wyobrazić sytuację, w której zdrowy psychicznie człowiek popełnia samobójstwo (np. z pobudek ideologicznych, samobójstwo w czasie wojny, po aresztowaniu, z lęku, że tortury spowodują „sypanie” innych osób, czy samobójstwo człowieka, który wie o terminalnej chorobie i chce uniknąć cierpienia z nią związanego). W tym ostatnim przypadku decyzja o samobójstwie jest dość podobna do decyzji o eutanazji. Można mieć oczywiście różne zdanie na ten temat, zwykle uwarunkowane światopoglądowo, ale nie można zaprzeczyć, że zdrowy psychicznie człowiek ma psychologiczną możliwość podjąć decyzję o zakończeniu swojego życia w „optymalnym” dla siebie momencie. Z drugiej jednak strony zdecydowana większość, bo aż 80% ofiar samobójstw, to osoby z zaburzeniami psychicznymi. Choroba psychiczna stanowi najistotniejszy czynnik ryzyka samobójstwa. Największym ryzykiem obarczeni są chorzy na depresję nawracającą i depresję w przebiegu choroby afektywnej dwubiegunowej. Różne statystyki mówią o 15–20% ryzyku samobójstwa wśród chorych na depresję. W przypadku tych chorób samobójstwo zdarza się ponad dwudziestokrotnie częściej niż w populacji ogólnej. Zachowania samobójcze mogą się pojawić w przebiegu wielu innych zaburzeń psychicznych: w schizofrenii, w uzależnieniach od substancji psychoaktywnych, w ciężkich zaburzeniach osobowości, w ciężkich zaburzeniach lękowych, w organicznych chorobach mózgu (np. wczesny etap procesu otępiennego, choroba Huntingtona, różne stany pourazowe). Ryzyko znacznie się zwiększa w przypadku współistnienia kilku zaburzeń (np. u osoby chorującej na depresję i uzależnionej od alkoholu) i w przypadku współistnienia poważnej choroby somatycznej, zwłaszcza z towarzyszącym przewlekłym bólem. Czynniki ryzyka samobójstwa i czynniki protekcyjne Istnieją specyficzne grupy ludzi, warunki, czynniki i sytuacje charakteryzujące się zwiększonym ryzykiem dokonania próby samobójczej. Należą do nich: zaburzenia psychiczne, czynniki socjoekonomiczne: żałoba, osierocenie, problemy małżeńskie (brak stabilności, poczucia bezpieczeństwa w związku, separacja czy rozwód), frustracje związane z pracą lub szkołą, bezrobocie, zadłużenie, konflikt z rodzicami lub dziećmi, problemy mieszkaniowe, długi, problemy prawne, izolacja społeczna, osamotnienie, bycie ofiarą przemocy, nadużycia, u młodych osób zawód miłosny, niemożność sprostania wymaganiom rodziców, niechciana ciąża, choroby somatyczne (zwłaszcza wczesny okres ciężkiej choroby, choroby przewlekłe, przebiegające z bólem, nowotwory, choroby upośledzające sprawność fizyczną, okaleczające, wiążące się z koniecznością przyjmowania dużej ilości leków), organiczne choroby mózgu (np. majaczenie, otępienie, padaczka skroniowa, choroba Huntingtona), traumatyczne wydarzenia – np. stanie się ofiarą wypadku, przemocy, zbrodni, utraty, płeć męska (samobójstwa dokonane); u kobiet częściej nieskuteczne próby samobójcze, wiek: osoby młode oraz okres między 65. a 80. rokiem życia; około 70% samobójstw przypada na okres po 40. roku życia, rasa biała, próby i zapowiedzi samobójcze w wywiadzie, samobójstwa wśród rodziców i krewnych lub innych osób ważnych dla pacjenta. Czynnikiem ryzyka jest również ograniczona dostępność do pomocy medycznej, niemożność skontaktowania się z lekarzem, niemożność kontynuowania leczenia (np. z powodu zbyt wysokiej ceny leków). Oceniając ryzyko samobójstwa, bierze się pod uwagę czynniki, które mogą chronić pacjenta przed autodestrukcją. Należy jednak pamiętać, że żaden z nich nie zapobiega samobójstwu w 100%, a obecność czynników protekcyjnych nie powinna uśpić czujności personelu medycznego i rodziny. Wśród czynników protekcyjnych wymienia się: brak zaburzeń psychicznych, stabilne zatrudnienie, obecność dzieci w domu, poczucie odpowiedzialności za rodzinę, ciążę, głęboką wiarę, światopogląd religijny, wysoką satysfakcję życiową, umiejętności radzenia sobie i rozwiązywania problemów, wsparcie społeczne, dobrą relację terapeutyczną z lekarzem. Sygnały zagrożenia Zdecydowana większość osób, które popełniły samobójstwo, wcześniej komunikowała swój zamiar w pośredni lub bezpośredni sposób. Być może prawidłowe odczytanie takiego komunikatu pozwoliłoby zapobiec tragedii. Stąd warto być wyczulonym na różne sygnały zagrożenia. Takimi sygnałami mogą być: wypowiedzi typu: „lepiej byłoby wam beze mnie”, „lepiej byłoby ze sobą skończyć”, przygotowywanie środków (np. gromadzenie leków, zdobycie ostrych narzędzi, sznura), napisanie testamentu i/lub pożegnalnych listów, nieoczekiwane wizyty u bliskich osób sprawiające wrażenie żegnania się, nagłe izolowanie się od otoczenia, „filozoficzne” rozważania o śmierci, sny o tematyce śmierci, egzekucji, pogrzebu, rozważania o możliwości połączenia się z ukochanymi zmarłymi, przeglądanie stron internetowych dotyczących samobójstw, pisanie o tym na blogach, czytanie takich blogów itd. Niepokojącym sygnałem może być również nagła, paradoksalna poprawa stanu psychicznego osoby, która do tej pory prezentowała nasilony smutek, lęk itp. Chory czuje się wtedy lepiej, ponieważ podjął już decyzję, która w jego mniemaniu rozwiąże dotychczasowe problemy. Podjęcie decyzji kończy okres niepewności i strachu. Znany austriacki psychiatria Erwin Ringel opisał zjawisko zwane zespołem presuicydalnym. Terminem tym określił on zbiór cech charakterystycznych dla osoby noszącej się z zamiarem popełnienia samobójstwa. Do wymienionych cech należą: 1) Zwężenie sytuacyjne: charakteryzuje się utratą równowagi pomiędzy warunkami życia a poczuciem własnych możliwości; człowiek interpretuje swoją sytuację jako taką, z której nie ma wyjścia i wobec tego nie podejmuje żadnej aktywności w celu rozwiązania problemów; dominuje poczucie bezradności, bezsilności i braku własnych kompetencji, dynamiczne: w myśleniu przeważa pesymizm, poczucie utraty kontroli nad życiem, dominuje sfera emocjonalno-afektywna, natomiast sfera racjonalna jest spychana na dalszy plan, zawężenie relacji społecznych: izolacja społeczna (jak pisze Ringel „najtragiczniejszym tego przykładem są ludzie starzy, których śmierci często całymi dniami nikt nie zauważa, nikt nie odczuwa ich nieobecności, nikt się o nich nie troszczy”), redukcja liczby kontaktów, dewaluacja istniejących relacji, poczucie osamotnienia wśród ludzi; warto tu zacytować znamienne słowa Paula Valery’ego: „Dla samobójcy każdy inny człowiek oznacza jedynie nieobecność”, zawężenie świata wartości: rezygnacja z dotychczasowych zainteresowań, utrata poczucia własnej wartości, dewaluacja dotychczas ważnych dziedzin życia. 2) Wzrost agresji i napięcia: każde samobójstwo jest działaniem niezwykle agresywnym. Celem tej agresji jest pozornie tylko osoba odbierająca sobie życie, zwykle rzeczywistym celem stają się też inni ludzie. Czyn samobójczy związany jest często z narastającym rozgoryczeniem, złością, „bezsilną wściekłością”. 3) Fantazje samobójcze, fantastyczne wizje tego, co będzie się działo po śmierci. Tego typu fantazje mogą być wyrazem ucieczki od rzeczywistości i realnych problemów, mogą wypierać konstruktywne myślenie na temat poradzenia sobie z trudnościami. Rozpoznanie, że bliska osoba znajduje się w opisanym powyżej stanie psychicznym, może skłonić do podjęcia leczenia czy zwrócenia się o inną formę pomocy. Powszechne mity na temat samobójstwa W społecznej opinii pokutuje wiele nieprawdziwych przekonań na temat zachowań samobójczych. Przekonania te niejednokrotnie utrudniają niesienie pomocy, czy powodują stygmatyzację i dyskryminację osoby, która próbowała się zabić. Nieprawidłowe postawy osób z otoczenia prowadzą do dalszej izolacji czy alienacji, a to zwiększa ryzyko podjęcia lub ponowienia próby samobójczej. Warto zatem przyjrzeć się kilku powszechnym opiniom. Samobójstwo popełniają ludzie słabi, egoistyczni, którzy chcą tylko uciec od problemów. Nie wolno tłumaczyć zachowań samobójczych „złymi” cechami charakteru człowieka. Ludzi „silni” też miewają okresy załamania, bywają tak przytłoczeni problemami, czy po prostu chorobą, że tracą wszelką nadzieję i chęć życia. Mit o egoizmie i słabości powoduje, że osoby odratowane, które następnie są leczone z powodu, np. depresji, muszą zmagać się z poczuciem winy i wstydu za próbę samobójczą, co utrudnia im powrót do zdrowia. Osoba mądra, odnosząca sukcesy nie popełnia samobójstwa. Nieprawda – samobójstwo może dotyczyć każdego. Wiele osób sławnych, znanych i podziwianych odebrało sobie życie. Nikt, kogo znam, nie jest typem samobójcy. Nie ma czegoś takiego jak „typ samobójcy”. Zachowania samobójcze zdarzają się u bardzo różnych osób. Samobójstwo jest wynikiem nagłego impulsu, trudno je przewidzieć. Takie impulsywne akty samobójcze zdarzają się, jednak z reguły większość osób przed podjęciem próby samobójczej rozważa argumenty za i przeciw, boryka się z podjęciem ostatecznej decyzji, snuje plany. Samobójstwo jest „normalną” reakcją na skrajną traumę, przeciwności losu, utraty. Traumatyczne wydarzenia mogą wyzwalać próby samobójcze, ale nie są ich powodem. Większość ludzi posiada odpowiednie zasoby, aby poradzić sobie ze stresem. Rolą otoczenia jest wzmocnienie i pokazanie tych zasobów. Pytanie o myśli samobójcze może sprowokować do takiego czynu. Otwarta rozmowa na ten temat jest wyrazem troski, pokazuje, że problemy bliskiej osoby traktowane są poważnie, pomaga odbarczyć się i przynosi ulgę psychiczną. Może być okazją dla osoby planującej samobójstwo do przemyślenia, a nawet zmiany decyzji. Daje również ważną informację, implikującą dalsze działania. Jeśli ktoś podjął decyzję o odebraniu sobie życia i tak nie można go powstrzymać. Wręcz przeciwnie, większość osób, chce zostać powstrzymana, poprzez próbę samobójczą woła o pomoc. Większość osób chce zakończyć problemy, ból, cierpienie, a nie życie. Osoba, która podejmuje próbę samobójczą, chce tylko zwrócić na siebie uwagę. Próba samobójcza może być wołaniem o pomoc. Ale nawet jeśli tak jest, gdy człowiek nie otrzyma tej pomocy, może ponowić próbę w bardziej skuteczny sposób. Należy pamiętać, że nawet najbardziej „demonstracyjne” zachowanie może zakończyć się tragicznie, nawet wbrew intencji ofiary. Ktoś, kto mówi o samobójstwie, nie zrobi tego naprawdę. Większość osób, które popełniły samobójstwo, komunikowała swój zamiar w bezpośredni lub pośredni sposób. Na zakończenie Zdarza się, że rzeczywistość nas przerasta, że tracimy nadzieję, że świat stawia zbyt wysokie wymagania, że ogarnia nas mrok i pustka. Zdarza się, że śmierć wydaje się wybawieniem od przytłaczającej codzienności. Lecz po jakimś czasie ktoś podaje nam rękę, ktoś zapala światło, znów widzimy barwy i czujemy smak życia. O ile wytrzymamy, o ile doczekamy… Zatem rezygnacja, odejście, zniszczenie siebie jest zawsze najgorszym, niepotrzebnym i pochopnym rozwiązaniem. Jak pisał John Donne, „żaden człowiek nie jest samoistną wyspą; każdy stanowi ułomek kontynentu, część lądu. Śmierć każdego człowieka umniejsza mnie, albowiem jestem zespolony z ludzkością (…)”. {"type":"film","id":757770,"links":[{"id":"filmWhereToWatchTv","href":"/film/Odkrycie-2017-757770/tv","text":"W TV"}]} powrót do forum filmu Odkrycie 2017-11-16 17:06:40 Film totalnie do nas nie trafił. Jest maksymalnie głupi i nielogiczny. Niby ludzie dowiedzieli się, że istnieje dalsza egzystencja po śmierci, ale wciąż nie wiadomo gdzie trafiają dusze i czy samobójcy trafiają w ten sam wymiar co każdy - czy może w inny nazywany przez nas "piekłem" - mimo to ludzie jak te bezmózgi masowo popełniali samobójstwa. Nikt się nad tym nawet nie zastanawiał. Fajny pomysł na film, ale totalnie sknocony. megadriano21 Podłóż tu kowida i masz życie "szczepionkowe". megadriano21 Właśnie oglądam i rzuciło mi się to w oczy. Masa religii uznaje samobójstwo za coś złego. Co więcej nie wiadomo, gdzie te dusze trafiają i jaka część świadomości żyje dalej. Co jeśli dusza jest niczym pasożyt i po śmierci nasza świadomość znika, a dusza opuszcza żywiciela? Przecież nad tym pracują przecież w filmie by się dowiedzieć co jest po śmierci. A ludzie mimo to się zabijają. Milionami... Oglądam dalej, ale to już jest nielogiczne. Nawet biorąc pod uwagę, że zabijają się ludzie tak zmęczeni życiem, że sama świadomość czegoś po śmierci im wystarczy by skończyć z cierpieniem to i tak wygląda to średnio logicznie. conrad_owl Niektórzy słyszą to co chcą słyszeć. Zaryzykuję analogię do rzeczywistości covidowej - badania nad symptomami i konsekwencjami choroby są w toku, a pewna rzesza ludzi twierdzi, że Covid nie istnieje. Samobójstwa w filmie być może są zapisane na wyrost sprawie Odkrycia. Koshara Wydaje mi się, że zupełnie odwrotna sytuacja. Ludzie nie wierzący w covid nie ogarniają nauki, do tego przyczyniły się też media, clickbaity, fałszywe fotki itp innego czemuś przeczyć gdy przekaz jest zagmatwany, a co innego od razu w coś uwierzyć, choć brakuje dowodów na to. Wiele religii uznaje, że jest życie po śmierci. Ba, chyba wszystkie mi znane. Ale jakoś wierzący się nie zabijają tylko dlatego, że wiedza iż śmierć to dla nich etap, przejście dalej tylko. conrad_owl religia to stek bzdur którą rządzą pedofile w czarnych sukienkach i okradają ludzi na swoje zachcianki a Bóg to wymysł mediów i każda inteligentny człowiek ma swój rozum i zdrowo myśli a nie słucha pedofilów czy złodziei z pisu i się szczepi trucizną bo wirus to wymysł by was zastraszyć :DD Koshara bo covid nie istnieje i to wymysł rządu by przeprowadzać na nas eksperyment medyczny w postaci szczepionek przez które ludzie umierają a wszystko po to by zus nie wydawało tyle kasy na emerytury i chorobowe bo jest nas za dużo i trzeba zlikwidować połowę Polaków w sposób naturalny a trucizny mają tylko w tym pomóc conrad_owl nie ma dowodów na istnienie życia po śmierci a śmierć to koniec wszystkiego i jak nie pracuje mózg to ciało umiera a nie ma istnienia duszy czy świata pozaziemskiego,bajeczka dla dzieci megadriano21 do mnie tak samo i totalny debilizm pokazywać,że istnieje reinkarnacja i możemy być w 2 miejscach na raz co jest niemożliwe i nie wiem ku jakim powodom powstało takie badziewie! Komentarze sameQuizy: 154 Piekło Nabroiło się w życiu, co? To nie bądź zdziwiony. Co to za mina? To był Twój wybór! No, właściwie to kilka wyborów. Schodzisz po schodach do metalowych drzwi, prowadzony przez wychudłą istotę o koszmarnym wyglądzie. Wszystko wygląda całkiem gustownie, do momentu, w którym drzwi otwierają się, a Ty wchodzisz do komnaty tortur. Demonowi wszystkie te zabiegi nie sprawiają przyjemności – torturując Cię ma pusty wzrok i gapi się w ścianę. A potem odprowadza Cię do kolejnego pomieszczenia. Jest wyłożone betonem, a w środku ma tylko ekran telewizora i krzesło. Siadasz na krześle, a w telewizorze pokazują się momenty z Twojego życia. Raz po razie widzisz całe swoje życie i wszystkie występki jakich się dopuściłeś. Wolisz wrócić do komnaty tortur? Pewnie. Każdy woli. Ale to jeszcze nie koniec. Posiedzisz na tym krzesełku długo. Naprawdę długo. Podziel się wynikiem w komentarzu!Zaraz coś napiszę tylko pójdę zobaczyć czemu tam stoi bus z twarzą Kosiniaka… Odpowiedz @pozeracz-ksiazkowy dobra wciąż nie wiem co tam robia co do piekła: nie dziwię sięstaram się być dobra, ale tak sie nie da Odpowiedz Reinkarnacja Budzisz się, otwierasz oczy i… Stop, stop, stop. Jakby Ci to powiedzieć… Nie masz oczu. Ale masz za to drewno i łyko, liście, korzenie. Najprościej ujmując, jesteś drzewem. Niby nie byłeś najgorszym człowiekiem, ale trochę Ci brakowało do aniołka. Dlatego też teraz masz szansę odkupić swoje grzechy w życiu drzewa. Jak już urośniesz, będziesz wyjątkowo pięknym klonem. Zastanawia Cię, jak powinno żyć praworządne drzewo? Posłuchaj o czym szumią wierzby i wyciągnij wnioski. Masz przed sobą wiele lat, o ile ktoś nie postanowi Cię przerobić na papier toaletowy, albo zeszyt z kiczowatą okładką. Podziel się wynikiem w komentarzu! Odpowiedz Otwierasz oczy i widzisz ciemność… Unosisz głowę… To był błąd, trafiasz na coś twardego i płaskiego. W dodatku kilka centymetrów od swojej twarzy. Obudziłeś się w trumnie, gratulacje. W dodatku ktoś z boku puka i drze się, że masz być cicho, bo inni chcą spać. Nie trać zapału, podobno życie zaczyna się dopiero po śmierci… Czy jakoś tak. Jak już znajdziesz sposób, żeby opuścić swoją ciasną, aczkolwiek całkiem wygodną trumnę, to będziesz mógł sobie zabalować. Oczywiście, jeśli nie przeszkadza Ci dość… Hmm, sztywna atmosfera cmentarza. Baw się dobrze i nie martw się kwestią powietrza – masz dużo czasu, a z pewnością Ci go nie zabraknie. W końcu już nie oddychasz. Odpowiedz Niebo 😍😍😍 Fajny quiz ♥️ 😘 😍 Odpowiedz Reinkarnacja Mam nadzieję XD Odpowiedz1 Piekło No trochę kłamstwo tak trochę bardzo XD Odpowiedz Niebo ❤ jestem aniołem śmierći hehe Odpowiedz Samobójstwa stanowią w Polsce bardzo poważny problem – według danych Komendy Głównej Policji w 2020 roku więcej osób zginęło z powodu samobójstwa niż w wypadku drogowym. Czy istnieje jakaś polisa, która zabezpieczałaby rodzinę płatnika składek na wypadek śmierci w wyniku samobójstwa? treściPokaż wszystkie Zwiń Problem samobójstw w Polsce nie znika mimo ogólnie polepszających się warunków życia. Co roku życia odbiera sobie ponad 5 tys. osób. Już dawno na to zdarzenie zwróciły uwagę towarzystwa ubezpieczeniowe, które z jednej strony wypłacają świadczenie uposażonym, tyle że nie w każdym przypadku. Porównaj oferty Jak często dochodzi do samobójstw w Polsce? Statystyki dotyczące samobójstw w Polsce są zatrważające. Zgodnie z danymi Komendy Głównej Policji w 2020 roku w Polsce miało miejsce 12013 prób samobójczych, przy czym odnotowano, że 5165 przypadków (43%) zakończyło się zgonem. Najczęstszym powodem popełniania samobójstwa były: choroba psychiczna/zaburzenia psychiczne, nieporozumienia rodzinne/przemoc w rodzinie, zawód miłosny, złe warunki ekonomiczne/długi. Najwięcej prób samobójczych miało miejsce w grupie wiekowej 19-44 lat, w miastach takich jak Katowice, Kraków, Łódź oraz Wrocław. Jeśli chodzi o płeć, przeważająca większość udanych samobójstw dotyczy mężczyzn (85%), przy czym stan cywilny nie miał istotnego znaczenia – odsetek samobójstw był podobny u osób żonatych/zamężnych i kawalerów/panien (około 33-36%). Co do edukacji, najwięcej samobójców przypada na grupę z wykształceniem zasadniczym zawodowym. Niestety nie można jednak wyciągać na tej podstawie żadnych wniosków, ponieważ policja nie dysponuje wystarczającą liczbą danych na ten temat — w przypadku aż 73% osób nie udało się ustalić poziomu wykształcenia. Samobójstwo a ubezpieczenie na życie – jak może pomóc polisa? Wykupienie polisy na życie może pomóc w wielu różnych trudnych życiowych chwilach. W ramach ubezpieczenia gwarantowana jest ochrona nie tylko z tytułu zgonu, ale także w sytuacji, gdy u płatnika składek zdiagnozowano poważną chorobę (np. nowotworową) lub schorzenie, które uniemożliwia podjęcie pracy zarobkowej. Uzyskane odszkodowanie stanowi duże wsparcie finansowe – można je przeznaczyć na dowolny cel, od sfinansowania leczenia, przez zwykłe, codzienne zakupy spożywcze, po opłaty związane z wynajmem mieszkania lub kredytem. Istnieją także takie produkty ubezpieczeniowe, które są rozbudowane i łączą w sobie ochronę życia oraz możliwość oszczędzania, a nawet inwestowania środków i pomnażania kapitału. Czy ich zakres ochrony obejmuje także sytuacje, w których doszło do popełnienia samobójstwa? Okazuje się, że tak, jednak pod pewnymi warunkami. Ubezpieczyciel nie może zaklasyfikować targnięcia się na własne życie jako zdarzenia losowego, ponieważ samobójstwo stanowi wynik umyślnego działania ubezpieczonego. Z tego powodu polisy, które uwzględniają samobójstwo, mają dłuższy okres karencji niż w przypadku innych ubezpieczeń. Podczas gdy odszkodowanie z tytułu urodzenia dziecka przysługuje, gdy do zdarzenia doszło powyżej 9 miesięcy, a w przypadku poważnej choroby karencja wynosi zwykle 3 miesiące, w sytuacji, kiedy przyczyną śmierci jest samobójstwo, okres karencji jest znacznie wydłużony i wynosi 2 lata. Ile kosztuje polisa, która uwzględnia samobójstwo? Polisa na życie, która uwzględnia także samobójstwo, kosztuje już od kilkunastu złotych miesięcznie. Najtańszy produkt oferuje firma ubezpieczeniowa Generali. TU zapewnia ochronę w sytuacji, gdy doszło do śmierci samobójczej, jednak tylko wtedy, gdy od podpisania umowy minęło więcej niż 2 lata. Jest to tzw. okres karencji – forma zabezpieczenia dla ubezpieczyciela przed nadużyciami ze strony klientów. Ubezpieczenia na życie uwzględniające samobójstwo oferują także inne TU, np. Ergo Hestia oraz Uniqa. Polisa na życie uwzględniająca samobójstwo – cena TU Minimalna wysokość składki miesięcznej Generali - Ubezpieczenie na Życie Komfort od 20 zł Ergo Hestia - ERGO 4 Dla Mnie Wariant Podstawowy od 30 zł Uniqa - Indywidualne ubezpieczenie na życie Prosta Ochrona od 40 zł Tabela 1. Opracowanie własne, na podstawie ofert wybranych towarzystw ubezpieczeniowych z dnia r. Ile wynosi odszkodowanie za zgon – w tym samobójstwo? Wysokość odszkodowania w polisie na życie zależy od wielu czynników. Na sumę ubezpieczenia wpływa wybrany wariant ochrony, a także wysokość składek miesięcznych. Tym samym świadczenie, które otrzyma rodzina płatnika składek, może wynieść 20 000 złotych lub nawet dwukrotnie więcej. Warunki polisy należy dostosować do własnych możliwości finansowych oraz potrzeb. Polisa na życie uwzględniająca samobójstwo – wysokość odszkodowania TU Wysokość odszkodowania z tytułu śmierci ubezpieczonego (w tym także w wyniku samobójstwa) Generali - Ubezpieczenie na Życie Komfort 40 000 zł Ergo Hestia - ERGO 4 Dla Mnie Wariant Podstawowy 25 000 zł Uniqa - Indywidualne ubezpieczenie na życie Prosta Ochrona 30 000 zł Tabela 2. Opracowanie własne, na podstawie ofert wybranych towarzystw ubezpieczeniowych z dnia r. Jak zgłosić samobójstwo ubezpieczonego? Odszkodowanie z tytułu śmierci ubezpieczonego w wyniku samobójstwa przysługuje uposażonym – są to wyznaczone przez płatnika składek osoby, najczęściej należące do jego rodziny (jednak to nie jest warunek konieczny). Zanim bliscy odbiorą należne im świadczenie, należy poinformować ubezpieczyciela o zajściu zdarzenia. W tym celu trzeba wypełnić odpowiedni wniosek i przedłożyć go u firmy ubezpieczeniowej. Do zgłoszenia trzeba dołączyć także dokumenty, takie jak: kopia dowodu osobistego lub paszportu uposażonego, odpis skróconego aktu zgonu ubezpieczonego, postanowienie z prokuratury o zakończeniu lub umorzeniu dochodzenia, zaświadczenie lekarskie z podaną przyczyną śmierci. Warunkiem wypłaty odszkodowania za śmierć w wyniku samobójstwa jest opłacanie polisy terminowo. Jeśli ubezpieczony zalegał ze składkami, ubezpieczyciel może odmówić świadczenia (mimo że doszło do wystąpienia zdarzenia objętego ochroną). Inne okoliczności, których zaistnienie może spowodować, że rodzina płatnika składek nie otrzyma pieniędzy (tzw. wyłączenia odpowiedzialności) to: popełnienie samobójstwa na terenie kraju, na którym prowadzone są działania wojenne, samobójstwo związane z popełnieniem przestępstwa, śmierć w wyniku prowadzenia pojazdu pod wpływem alkoholu lub substancji odurzających, śmierć w wyniku udziału w ataku terrorystycznym, śmierć w wyniku zatrucia po spożyciu alkoholu, użyciu narkotyków lub innych środków odurzających, śmierć wskutek poddawania się zabiegom o charakterze medycznym bez nadzoru lekarskiego, zatajenie podczas podpisywania umowy informacji istotnych z punktu widzenia ubezpieczyciela, zatrucie spowodowane spożyciem środków farmakologicznych. Gdzie można znaleźć dobrą polisę na życie? Aby znaleźć dobre i dostosowane do potrzeb ubezpieczenie na życie z ochroną na wypadek samobójstwa, konieczne jest sprawdzenie wielu różnych ofert i ich wnikliwe porównanie. Proces wyboru najlepszego ubezpieczenia może przebiec o wiele szybciej po skorzystaniu z narzędzia w postaci porównywarki polis. Po wypełnieniu krótkiej ankiety kalkulator ubezpieczeń dokonuje szybkiej selekcji, a następnie przedstawia jedynie takie produkty, które pasują do oczekiwań. Porównaj oferty Ubezpieczenie na życie daje ochronę finansową w wielu sytuacjach zagrożenia życia i zdrowia dla Ciebie i Twoich bliskich. Nie mniej ważna jest cena takiej polisy, dlatego, aby uniknąć przepłacania za składkę, warto najpierw porównać ceny ubezpieczeń w naszym kalkulatorze. Ofertę spośród 20 dostępnych towarzystw ubezpieczeń znajdziesz już od 3 złotych dziennie. W 1 kalkulacji możesz porównać aż do 5 ofert. 1. Polisa na życie obejmuje śmierć ubezpieczonego także z powodu samobójstwa 2. Ubezpieczyciele stosują karencję (najczęściej 24 miesięcy) w przypadku samobójstwa 3. Za okaleczenie z powodu próby samobójczej towarzystwo ubezpieczeniowe nie wypłaci świadczenia 4. Wszystkie wyłączenia odpowiedzialności można znaleźć w dokumencie OWUNajczęściej zadawane pytania o ubezpieczenia na życie a samobójstwoCo zrobić, gdy ubezpieczyciel odmówił wypłaty odszkodowania z tytułu śmierci ubezpieczonego?W sytuacji, gdy doszło do odmowy wypłacenia odszkodowania, uposażony może nie zgodzić się z decyzją ubezpieczyciela i złożyć od niej odwołanie. Zareklamować można zarówno sytuację, kiedy ubezpieczyciel nie chce wypłacić świadczenia, jak i wtedy, kiedy w ocenie uposażonego należna kwota została zaniżona. Pierwszy krok to zażądanie od towarzystwa ubezpieczeniowego dokumentów, na podstawie których została podjęta decyzja odmowna. Następnie należy przygotować odwołanie w formie pisemnej i przekazać je do siedziby firmy ubezpieczeniowej. Maksymalny czas na złożenie odwołania wynosi zwykle 3 lata. Po pozytywnym rozpatrzeniu wniosku wysokość odszkodowania zostanie zmodyfikowana i TU prześle na numer konta bankowego polisa grupowa również obejmuje ochroną śmierć samobójczą?Tak, na rynku są dostępne nie tylko polisy indywidualne, ale także ubezpieczenia grupowe, które chronią na wypadek śmierci, w tym także w wyniku samobójstwa. Ubezpieczenie wykupione za pośrednictwem pracodawcy gwarantuje wypłatę odszkodowania pod warunkiem, że został zachowany okres karencji. W przypadku samobójstw wynosi on zwykle 2 w sytuacji, gdy ubezpieczony popełnił samobójstwo, a uposażonym był bank?Płatnik składek może wyznaczyć jako uposażonego instytucję, np. jakąś organizację pozarządową lub bank. Wtedy w sytuacji, gdy doszło do jego śmierci, pieniądze nie są przekazywane bliskim, lecz do banku. Tak robią np. osoby, które zaciągnęły kredyt hipoteczny – odszkodowanie z polisy może posłużyć do spłaty otrzyma świadczenie, jeśli uposażony również nie żyje?Jeśli uposażony zmarł przed płatnikiem składek, świadczenie przysługuje tzw. uposażonemu zastępczemu. Najczęściej pierwszym uposażonym jest współmałżonek, natomiast drugim – dziecko, rodzeństwo lub rodzice ubezpieczonego. Jeśli wymienione osoby także nie żyją, środki z polisy są dzielone pomiędzy dalszych spadkobierców, w częściach określonych przez można otrzymać dwa odszkodowania z tytułu samobójstwa?Tak, uposażeni mogą otrzymać podwójne odszkodowanie. Tak się dzieje, ubezpieczony wykupił więcej polis, np. jedną grupową do pracy i drugą indywidualną na życie. Świadczenie przysługuje, gdy składki były opłacane regularnie oraz pod warunkiem, że nie zaistniała sytuacja, która zwalnia ubezpieczyciela z odpowiedzialności. Dzięki stale poszerzanej wiedzy dostarczamy treści o ubezpieczeniach najwyższej jakości, w oparciu o dogłębną analizę ofert towarzystw obecnych na polskim rynku ubezpieczeniowym. Z nami wybierzesz polisę, która będzie dopasowana do indywidualnych potrzeb. Śmierć ukochanego człowieka jest zawsze bolesnym doświadczeniem, pełnym żalu, cierpienia, krzywdy, łez, buntu i rozpaczy. Bez względu na to, kogo się straciło - czy matkę, ojca, przyjaciela, brata, męża, córkę, czy żonę, niezależnie od okoliczności zgonu - strata uderza w samo serce. Śmierć bliskiej osoby W jaki sposób uporać się z niewiarygodnym cierpieniem? Jak zaakceptować uczucia opuszczenia i straty? Jak w sposób świadomy przebyć proces żalu i zdrowienia? Przez jakie etapy żałoby przechodzi osierocony człowiek? spis treści 1. Żałoba Etapy żałoby 2. Jak sobie pomóc w sytuacji śmierci kogoś bliskiego? Czy psychoterapia pomaga w okresie żałoby? rozwiń 1. Żałoba Każdy w indywidualny sposób przechodzi przez okres „godzenia się” z wieczną rozłąką z ukochaną osobą. Ból po stracie zawsze towarzyszy śmierci człowieka bliskiego naszemu sercu. Wszechogarniający smutek jest czasem nie do zniesienia. Nie pomagają rozmowy z przyjaciółmi, samotność, łzy, codzienne wizyty na cmentarzu. Bez względu na okoliczności śmierci (wypadek, choroba, starość), chęć zaprzeczenia przemijania jest kusząca. Zobacz film: "Gdy ukochana osoba odejdzie" Oprócz doświadczenia smutku, żalu, lęku, gniewu i samotności, często pojawia się poczucie winy, depresja, a nawet myśli samobójcze. Po co dalej żyć, skoro zostałem sam? Żałobnik intensywnie poszukuje sensu śmierci zmarłego. Pogrzeb jako to fizyczne pożegnanie się z nieboszczykiem na ziemskim padole, ale również proces żałoby, to sytuacje skrajnie stresogenne, podczas których człowiek uruchamia szereg mechanizmów obronnych. Etapy żałoby są przechodzone przez ludzi, którzy przeżyli stratę bliskiej osoby, w sposób bardzo płynny, przenikający się. Nie muszą następować po sobie i nie wszyscy ludzie w taki sam sposób przechodzą przez wszystkie etapy żałoby. Po stracie przeżywa się najczęściej: I – szok i otępienie emocjonalne, II – tęsknotę i rozpacz, III – dezorganizację i rozpacz, IV – reorganizację życia, powracanie do równowagi. Nie wszyscy ludzie przeżywają w pełni wszystkie etapy, wszystko zależy od konstrukcji psychicznej i wsparcia otoczenia. Najczęściej osoby cierpiące po stracie kogoś bliskiego zaprzeczają śmierci, oddalają jej realność, uciekają od kontaktów z ludźmi, izolują się, wycofują się do własnego wnętrza, by w samotności przeżywać swoje „piekło”. Niektórzy identyfikują się ze zmarłym, np. poprzez przyjęcie jego sposobów ubierania się, zachowania, mówienia czy gestykulacji. Idealizują zmarłego, wracają do miejsc, w których przeżyli z nim wspólne chwile. Inni przeciwnie – pragną odseparować się od wszystkiego (przyjaciół, mieszkania, pamiątek), co jest źródłem wspomnień i unaocznia za każdym razem wielkość straty. Etapy żałoby Mimo iż czasy współczesne określa się jako „cywilizację śmierci”, w której pełno przemocy, rozlewu krwi, aborcji, eutanazji i cierpienia, to przeciętny człowiek nie przywykł do obrazu śmierci. Ludzie mało wiedzą na tematy z dziedziny tanatologii – nauki o śmierci, jej przyczynach czy zjawiskach współtowarzyszących. Człowiek XXI wieku chce uniknąć starości i przemijania, bo boi się końca swego jestestwa. Co zrobić, by mniej bolało serce? Jak rozmawiać o śmierci z dziećmi? Milczeć i unikać tematów o ostateczności? Czy wspominać o zmarłym i narażać żałobników na cierpienie? Jak się zachować? Może lepiej w ogóle zniknąć z ich życia na czas żałoby? Płakać czy tłumić emocje w sobie? W konfrontacji z tragedią śmierci pytań jest mnóstwo. Większość badaczy, terapeutów i psychologów uważa, że można wyróżnić 3 zasadnicze etapy żałoby: faza początkowa (3-4 tygodnie po pogrzebie) – żałobnicy reagują na stratę bliskiej osoby szokiem i niedowierzaniem w realną śmierć. Odczuwają odrętwienie, chłód emocjonalny, pustkę, rozpacz, zakłopotanie. Stan ten zazwyczaj ustępuje po kilku dniach, a jego miejsce zajmuje zgeneralizowany smutek. Niekiedy żałobnik broni się przed świadomością utraty kogoś bliskiego, uciekając w alkohol, narkotyki albo pracę. Mechanizmy obronne często pojawiają się w sytuacjach silnie stresujących, ale czasami zamiast pomóc uporać się z traumą, utrudniają adaptację do nowej rzeczywistości. Zrozpaczony człowiek może szukać ukojenia w wypełnianiu codziennych obowiązków, zajęciu się domem i sprawami zawodowymi, by się zmęczyć, szybko zasnąć, nie pamiętać o śmierci i nic nie czuć. Taka strategia może pomóc na krótką metę, kiedy ból jest najsilniejszy, ale w perspektywie długofalowej negacja utraty ukochanego czy ukochanej w niczym nie pomaga, a jedynie wydłuża proces zdrowienia; faza pośrednia (3-8 miesiąc po śmierci) – okres poszukiwania nowej tożsamości i uczenia się nowych ról, np. osieroconego rodzica, wdowy, wdowca. Żałobnik obsesyjnie powraca do pewnych scen ze zmarłym, wini siebie za niedopatrzenia, szuka zrozumienia śmierci. W tym czasie może pojawić się stadium pseudoorganizacji, związane z próbą odnalezienia się w życiu oraz stadium depresji, związane z poszukiwaniem pamiątek po zmarłym i kształtowaniem negatywnej postawy wobec śmierci i przemijania; faza odzyskiwania równowagi (około roku od śmierci) – wiąże się z pogodzeniem z realną sytuacją braku bliskiej osoby i zajęciem się życiem. Jest to okres reorganizacji życia, akceptacji śmierci i kształtowania się bardziej pozytywnej postawy wobec przemijania. 2. Jak sobie pomóc w sytuacji śmierci kogoś bliskiego? Pierwszą reakcją na wiadomość o śmierci bliskiej osoby zwykle jest negacja zaistniałego status quo, ciągła wiara w to, że ukochana osoba żyje. Pierwszym krokiem procesu żałoby powinna być akceptacja realności śmierci. Nie bez znaczenia jest symbolika noszenia w czasie żałoby ubrań w czarnym kolorze, które są „niemą prośbą” o traktowanie żałobnika z delikatnością i wyrozumiałością, by poprzez mało subtelne pytania nie zadać cierpienia. Żałoba to czas potrzebny na wypłakanie łez, wykrzyczenie bólu, pomilczenie w samotności, powspominanie z przyjaciółmi. Procesu żałoby nie można przyspieszyć. Jedna osoba będzie przeżywała stratę przez rok, druga przez dwa lata, a jeszcze inna nigdy nie pogodzi się z brakiem bliskiej osoby. Trzeba pozwolić sobie na wzruszenie, bunt, gniew, huśtawkę nastrojów, płacz, samotność, ale i wsparcie rodziny czy przyjaciół. Jeśli istnieje potrzeba wygadania się i bycia wysłuchanym, trzeba się zwierzyć bez rad i pouczeń w stylu: „Czas leczy rany”, „Poboli i przestanie”. Takie truizmy wcale nie pomagają żałobnikom, a jedynie irytują. Jeżeli straciłeś bliską osobę i chcesz pomilczeć w samotności, milcz. Jeżeli jesteś świadkiem traumy kogoś w trakcie żałoby, bądź obok. Nie pytaj, nie moralizuj, nie doradzaj, nie pocieszaj, ale towarzysz i wspieraj, głaskaj, przytulaj, ocieraj łzy. Pozwól wykrzyczeć negatywne emocje. Gestami i swoją obecnością zapewnij o miłości, szacunku, zrozumieniu i zjednoczeniu w żalu. Gdy jednak okres żałoby się przedłuża, warto udać się po pomoc do psychologa, by uniknąć pseudoakceptacji śmierci, życia z udawanym uśmiechem i pękniętym sercem w środku. Czy psychoterapia pomaga w okresie żałoby? Warto poprosić o wsparcie specjalistę lub psychoterapeutę, by powrócić do pierwotnego bólu i go przepracować, szczególnie w sytuacjach, gdy śmierć była nagła, niespodziewana, np. w wyniku tragicznego wypadku albo gdy żałobnik nie zdążył pogodzić się czy przebaczyć zmarłemu. By móc wrócić do równowagi życiowej, nie można odrzucać bólu straty. Tęsknota za bliskim to naturalna reakcja. Wiąże się ona również z żalem utraty dawnego stylu życia, np. wspólnego śniadania, nocnych rozmów, wspólnych wakacji czy chociażby czytania książki we dwoje. Brakuje prostych, prozaicznych sytuacji, banalnych gestów, uśmiechu czy głosu bliskiej osoby. Po okresie głębokiego smutku przychodzi stopniowo czas na powrót do zdrowia i odnowy. Trzeba przeorganizować swoje życie na nowo i zacząć otwierać się na innych. Odnajdywanie blasków życia nie oznacza niepamięci o zmarłym i nie powinno być źródłem wyrzutów sumienia. Bezustanne pielęgnowanie w sobie cierpienia nie jest konstruktywnym sposobem radzenia sobie z tragedią i nie świadczy wcale o dozgonnej miłości wobec zmarłego. Co by nie napisać o śmierci, każdy przeżywa ją na swój indywidualny sposób, ale jeśli nie potrafi uporać się z traumą sam, trzeba poprosić o pomoc i chcieć z niej skorzystać. Nie czekaj na wizytę u lekarza. Skorzystaj z konsultacji u specjalistów z całej Polski już dziś na abcZdrowie Znajdź lekarza. polecamy

gdzie trafiają samobójcy po śmierci